İki öğrenci haftada aynı süreyi çalışıp çok farklı noktalara gelebilir. Aradaki farkı yaratan şey, o sürenin nasıl kullanıldığıdır.
Verimsiz çalışmanın en yaygın biçimi, eseri baştan sona tekrar tekrar çalmaktır. Bu yöntemde zamanın büyük bölümü zaten bilinen yerlere harcanır, zor yerler ise her seferinde yorgun bir dikkatle karşılanır.
Verimli çalışma bölerek ilerler. Zorlanılan yer birkaç ölçüye indirilir, yavaş tempoda ve doğru çalınana kadar tekrarlanır, sonra öncesiyle ve sonrasıyla birleştirilir.
İkinci ilke tempo artışının ölçüsüdür. Hız, süreye göre değil doğruluğa göre artırılır: aynı tempoda iki kez hatasız çalındığında bir kademe yükseltilir, hata çıkarsa geri inilir.
Üçüncü ilke dağıtmadır. Aynı toplam süre, tek seferde değil güne yayıldığında belirgin biçimde daha çok iş görür; kas belleği tekrar arasındaki dinlenmeyle pekişir.
Dördüncüsü yavaş çalışmanın niteliğidir. Yavaş çalmak, hızlı çalmanın küçültülmüş hâli değildir; yavaşta her hareket bilinçli yapılır, bu yüzden yavaş çalışma en zor çalışmadır.
Derslerimizde haftalık çalışma yöntemi, öğrencinin o dönemdeki güçlüğüne göre birlikte belirlenir.